mam

Mama, ik lijk steeds meer op jou!

Veertien mei: moederdag.
Maar wat geef je een moeder die zelf niet echt weet wat ze wilt, niet echt hobby’s heeft, weinig op pad gaat of daar waarvan je weet dat ze er super dolblij mee zal zijn omdat het haar typeert. Ondanks dat wat je haar ook geeft, met alles is ze blij en tevreden.
Zo’n moeder-exemplaar heb ik. Daar waar je haar vroeger blij kon maken met een geverfde (nou, noem het maar eerder een paar gekleurde verfvegen) steen omdat ze jouw rots is of een zelfgemaakte tekening (die naast de andere tientallen tekeningen kwam te hangen, omdat ze allemaal belangrijk waren). Tja, dat kan niet echt meer als je zelf volwassen bent. Al heb ik eerlijk gezegd er wel eens over nagedacht om dit als volwassene eens te geven, ondanks de jaren die ik in leeftijd erbij heb mogen tellen is en blijft mijn moeder toch die vertrouwde rots in de branding. Of het nu vloed is of niet…

Maar wat geef je haar dan? Je wilt niet die dochter zijn – ondanks dat ze zelf heel hard roept dat ze niks hoeft en dat het absoluut geen verplichting moet zijn – met niks.
Vandaar deze ode aan mijn moetti-toetti op moederdag, vloeiende letters op papier daar waar ik goed in ben. Voor jou, omdat jij het meer dan verdient!

Mijn moeder die toen wij nog kleine guppies waren, zij die er altijd voor ons was en haar werk opzij zette om ons de goede beginselen van het leven bij te brengen. Haar handen niet beroerd waren om hulp te bieden op school, als hulpmoeder. Wat je als kind natuurlijk hartstikke trots maakt dat jouw moeder in jouw klas op jouw school aanwezig is om te helpen en dat je direct kan delen wat je aan het doen en ontdekken bent. Mijn moeder, mijn allessie.

Opgroeiende zijn wij samen niet altijd zo’n goed team geweest; jij nuchter en ik een kind van alle kleuren van de regenboog levend in haar eigen gecreëerde fantasie wereld. Hierdoor hebben wij elkaar niet altijd even goed begrepen of op dezelfde lijn gezeten. Zeker wat creativiteit betreft; knutselfrutsel was niet zo aan jou besteed. Terwijl het mijn lust en mijn leven – toen al – was. Ondanks dat het niet jou ding was, heb je mij altijd heerlijk mijn gang laten gaan en mij gesteund in waar dat voor en van mij nodig was. Was jij diegene die altijd op de eerste rij zat, mijn nummer 1 supporter, de redder in stressvolle hysterie waarin jij nuchter als je bent wel kon schakelen, de moeder die in goede of in slechte beslissingen altijd mijn thuis is geweest.

Nu, jaren later, nu ik een jong volwassen vrouw ben begin ik steeds meer op jou te lijken, de verschillen worden kleiner en herken ik mij meer en meer in jou. Er zijn momenten dat waar één van de twee iets zegt, de ander op dat moment hetzelfde denkt.
Deze je-haalt-me-de-woorden-uit-de-mond momentjes hebben we steeds meer. Daarnaast alles wat ik door de jaren heen van jou geleerd heb, ben ik nu oud genoeg om ook jou dingen te mogen leren. Leren om te genieten van het leven door samen op pad te gaan. Leren om beter met elkaar te kunnen communiceren zodat we op dezelfde lijn als koorddansers balanceren. Leren om elkaar te waarderen en dat het moeder-van-zijn of dochter-van-zijn niet een vanzelfsprekend iets of een gegeven is.

Lieve mam, ondanks dat het afgelopen jaar niet zo gemakkelijk was. Jij, doordat je getroffen was door huidkanker in jouw gezicht maar waar jij je zo sterk doorheen hebt gevochten. Ik, doordat het voor mij niet altijd gemakkelijk is geweest door alles waar ik het afgelopen jaar emotioneel en mentaal doorheen ben gegaan en waar het voor mij nog niet voorbij is omdat ik nog volop in mijn eigen ontwikkeling sta. Jij vast dingen ervaren en gevoelt hebt, die je waarschijnlijk niet gedeeld hebt omdat je die rots “moest” zijn.

Er is geen steen groot genoeg om te geven, daar waar ik alle woorden op kan verven die symbool staan voor wat ik voor jou voel en hoe trots, blij en waardoor dat ik jouw dochter mag zijn!
En ik jouw lessen zeker de weten door zal gaan geven aan mijn toekomstige dochter…

 

Op de toekomst!