Je bent niet je gedachten

Mijn grootste valkuil? Luisteren naar dat ene stemmetje in mij dat “het beste” met mij voorheeft. Ja, die aanhalingstekens bij het beste met me voor hebben staan er niet voor niks. Iedereen heeft dit stemmetje, dat ook wel de ego wordt genoemd. Alleen niet bij iedereen neemt deze ego zo’n groot deel in van hun werkelijkheid. En dit is precies mijn valkuil. Dit beschermende stemmetje, is te veel en te vaak mijn leidraad van mijn leven.

Je bent niet
je gedachten

Waarom bezitten wij deze ego? Van oorsprong zit deze stem en dit ego in ons, om ons voor gevaar te waarschuwen en ons hier voor te behoeden. Wat in die tijd van een mogelijk gevaar in elke hoek, toch verrekte handig is.
Echter nu er niet zo veel gevaar meer dreigt voor mij en voor jou, is deze stem en ego nog wel een deel van het menselijk lichaam. En laat ik hier nu jammer genoeg een te grote aanleg voor hebben, door te veel en te vaak naar deze stem te luisteren.

Niet dat ik als een groot blok angst van kruin tot teentje over straat loop of op de bank in mijn appartement zit. Nee, gelukkig niet! Maar zodra ik op een punt kom waarbij enige onzekerheid bij komt kijken, ja dat plopt die ego op en begint toch intern te tetteren.
Het toestaan van die ego in mijn leven, heeft ervoor gezorgd dat dit ego niet alleen tettert maar het is gegroeid en het weet feilloos ook mijn gevoel te bepalen op zo’n moment.

Het gevolg?

Ik laat best wel behoorlijk wat dingen in mijn leven die me leuk, spannend of te nieuw voor mij zijn schieten. Waarom? Die ego weet me zó te bespelen dat ik, mede doordat dit ego mij door en door kent, kies voor veilig en het aan mij neus voorbij laat gaan. Al met al doet die zijn werk best goed en als die ervoor betaald zal krijgen, nou bij een volgende salarisonderhandeling zal die hoog inzetten ;)

Helaas, heb ik hierdoor toch wel aardig wat dingen aan me voorbij laten gaan. Heb ik stilgestaan en achteraf nu gezien niet altijd alles uit het leven gehaald. Toch ben ik van mening dat spijt hebben achteraf ook zonde van mijn tijd is, nu. Want heb ik niet al teveel tijd verspeeld door mezelf niet de confrontatie aan te gaan met iets nieuws. Jep, dat vind ik nou ook. Liever confronteer ik mezelf met dat nieuwe en het aangaan van die ego in het bewijzen dat het ongelijk heeft en gerust op mij kan zijn dat ik ook in nieuwe en onbekende situaties niet in gevaar dreig te raken.

Hoe ik mijn ego aanpak?

Allereerst is het belangrijk om deze stem te herkennen. Dit is gemakkelijk dan je denkt, want veelal is dit het eerste kritische stemmetje dat oppopt in je hoofd. Veelal is deze stem kritisch, negatief en verteld je dat je iets vooral niet moet doen.

Zodra ik mijn eigen ego herken – en nadat ik hem begroet heb – stel ik mijzelf de vraag helpt mij dit? En je raadt het al: vaak is dit antwoord een dikke nee. Om deze gevoelens, gedachtes en die sterke ego-stem te verzachten en een tegengeluid te geven vraag ik mezelf het volgende: “Hoe kan ik het anders formuleren, de gedachte, dat het mij wel helpt?”

En heeft het mij geholpen? Ja, dat kan ik wel zeggen. Al heb ik nog geen grote veranderingen of beslissingen hoeven te nemen, toch is het in gesprek gaan met dit ego in enkele kleinere situaties al voorgekomen. Wat er prettig aan is geweest? Je leert jezelf beetje bij beetje kennen, zo in gesprek met jezelf. En hoe beter en fijner is het dat het groeien van je zelfvertrouwen vanuit jezelf komt en dit is ook voor jou weggelegd. Hoe? Door jezelf dezelfde vragen te stellen, als je op een punt staat iets te gaan doen of een beslissing moet maken in het leven dat je leuk lijkt, maar tegelijkertijd (rete) spannend vindt.

Hopelijk is dat mijn nieuwe motto, ook jouw nieuwe motto:
Je bent NIET je gedachten.

 

With love Maiden Magazine, zwart hart, liefde, blog

With love,
Brenda

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *