Monthly Archives: February 2018

Hooggevoelig + besluit nemen = beslissing gevoelig

Beslissingen nemen, ben jij daar ook zo’n zacht gekookt ei in?
Dan kunnen we elkaar de hand schudden!

Hooggevoelig + besluit nemen
= beslissing gevoelig. 

Het liefst schuif ik het nemen van beslissingen zo ver mogelijk voor me uit. Met het gevolg dat ik het mezelf af en toe behoorlijk lastig maak, want op een gegeven moment drukt die beslissing zo op mijn schouders dat ik er behoorlijke stress van ondervind. En in sommige gevallen wel eens in paniek raak, omdat het gevoel mij bekruipt dat ik met mijn rug tegen de muur sta en geen keuze meer heb.

Nou is het niet gek dat jij, net zoals ik dus, als hooggevoelige het lastig vindt om beslissingen te nemen. Het slecht kunnen doorhakken ligt in onze aard en dit heeft twee redenen:

  • Het is eng.
  • Omdat hooggevoelige mensen teveel afstemmen op anderen, is het lastig te voelen wat voor jou zelf belangrijk is. 
Het is eng.

Een beslissing nemen is een keuze met gevolgen en een hooggevoelige vindt het lastig om die beslissing te nemen, omdat ze grote verantwoordelijkheid voelen voor de gevolgen van de keuze.
Zo is een keuze niet eenvoudig gemaakt, want er wordt eerst van tevoren precies voorzien wat er zal gebeuren na het nemen van een mogelijke beslissing.

Wat zal er gebeuren als je voor A kiest? Wat zal er gebeuren als je voor B kiest? Alle mogelijke scenario’s komen voorbij en worden goed en wel overwogen. Wat gaat er allemaal op me afkomen? Doordat de emoties van hooggevoelige mensen sterker zijn, gaan er vaak te veel scenario’s door ons hoofd.

Terwijl ook tegelijkertijd het besef er wel is dat beslissingen anders kunnen lopen dan men in gedachte had. Dat weten jij en ik uit eigen ervaring, maar ook uit de ervaringen die wij van andere mensen om ons heen horen.
Gevolg: is dat een hooggevoelige niet 1 of 2 keer na denkt, nee wij denken wel 3,4,5 of 6 keer zo lang na voordat wij een knoop durven door te hakken.

Wat voelen en vinden anderen?

We zijn wie we zijn en daar hoort ook bij dat hooggevoelige mensen onbewust afstemmen op het gevoel van andere mensen in onze omgeving. In het geval van beslissingen nemen die ook gevolgen hebben voor anderen, dan houden wij héél erg rekening met de emoties van die ander.
Want die ander heeft er niet alleen een mening over, maar ook gevoelens bij. En dit houdt ons vaak tegen in het maken van een beslissing. Of we hebben de beslissing wel al in onze hoofd gemaakt, maar durven dit niet hard op te zeggen of te uiten. Met het gevolg dat er niks veranderd.

Een beslissing die goed voelt voor jou, kan het wel eens minder goed voelen voor de ander. Met het gevolg dat we niet doorzetten en dat we het liever dan maar laten zoals het is. We passen ons wel aan. Hooggevoelige mensen laten hun eigen keuze dan vaak schieten en passen zich wel aan aan de wensen van de ander. We willen de ander niet teleurstellen.
Maar is jezelf teleurstellen dan wel oké?

Tips
  • Noem een beslissing voortaan een keuze. Door het anders te verwoorden haal je mogelijk de lading voor jezelf er een beetje af, waardoor het maken van die beslissing (die we nu een keuze noemen) je gemakkelijker af gaat.
  • Soms pakken dingen slechter uit dan je van te voren had bedacht of dingen kunnen juist meevallen doordat er nieuwe mogelijkheden onverwachts op je pad komen. Hoe graag je dit ook wilt, je hebt het leven gewoonweg niet in de hand.
    Denk eens terug aan vorige beslissingen. Overvalt nu niet het gevoel je (en dat kleine eigenwijze inner-stemmejte) bij veel van die beslissingen ‘dat had ik veel eerder moeten doen’?
    Nadenken mag. Piekeren en tobben dat hoeft helemaal niet, begroet de beren op jouw weg in gedachten en kijk wat er daadwerkelijk voor je aan het einde van diezelfde weg ligt.
  • Beslissingen kunnen nou eenmaal niet alleen maar gemaakt wordt met het enige criterium: “Als het maar goed voelt voor de ander”. Ga je zelf trainen in het beantwoorden van beslissingen met dingen die wel goed voelen voor jezelf. Dat een ander daar wellicht iets anders over voelt, dat kan. Weeg voor jezelf de grootte af van dat negatieve gevoel van die ander en in welke verhouding dit zal staan met het goede gevoel bij jezelf. Een ander niet of nooit teleurstellen, dit is toch onmogelijk te voorspellen.
  • Zorg ervoor dat je alleen bent als je een beslissing moet nemen. Door alleen te zijn zorg je ervoor dat invloeden van de energie van anderen je niet beïnvloeden. Door zo te aarden met jezelf krijg je helder wat je voor jezelf wilt beslissen. Ook als je jouw beslissing uit, sluit je dan af van de ander zodat je niet de energie en emoties voelt van de ander. Of nog erger deze overneemt en dan terug komt op jouw besluit.
  • Praten, praten, praten met elkaar. Door te praten leer je elkaar te begrijpen. En begrip voor elkaar is toch het allerfijnste wat je terug kunt krijgen als je een beslissing moet nemen.

There is a new kid in town: Labellino

Aankomende week mogen we er aan geloven: koning winter komt op bezoek.
Met temperaturen die ‘s nachts tot wel -10 kunnen oplopen en overdag rond het vriespunt zijn, maar door de koude wind uit het Noorden kan het aanvoelen als vrieskou.  Ergens is dit weer type totaal niet vervelend. Ja, schrikken van de temperatuur als je een stap buiten de deur wilt zetten. De deur opendoen en dan de kou voelen. Dat kleine momentje. Maar de blauwe lucht en de stralende winterzon, geeft een heerlijk gevoel. Dan dat grijze en grauwe, het typische Nederlandse weer met de vele buien.
Dikke trui aan, winterjas aan, muts op, sjaal goed omgewikkeld en met handschoenen aan is het goed vertoeven buiten. Die natuurlijke blos op je wangen, daar kan geen poeder of potje tegen op. Ook jij hebt vast zo’n soort gelijke voorzorgsmaatregelen getroffen voor aankomende week, maar heb je ook aan je lippen gedacht?

There is a new kid in town:
Labellino

Wij bij Maiden Magazine wel: Labellino.
De nieuwste verzorgende lipbalsem uit de Labello-familie. Labello, de klassieke vochtinbrengende lippenverzorging voor dagelijks gebruik met de blauwe dop. Die kennen we allemaal wel. Ondertussen is de Labello-familie een stuk uitgebreider dan alleen de lipbalsem met de blauwe dop. En na de klassieke lip balsem, de lip balsem met een glinstering of zelfs een kleurtje is dan nu de familie van Labello uitgebreid met de Labellino.

De Labellino is kleiner en een stukje breder en lijkt niet echt op de oudere modellen van Labello. Toch heeft de Labellino wel de typische Labello uitstraling. De Labellino is er in twee uitvoeringen: in blauw en roze.
De roze verzorgende lip balsem bestaat uit de combi framboos en rode appel. De Labellino met de blauwe dop is fresh mint. Beide ruiken heerlijk!

Niet alleen de buitenkant van de nieuwste lip balsem is net even anders, ook de manier waarop je deze lip balsem aanbrengt is vernieuwd en eigenlijk een stuk gemakkelijker. Geen gedraai meer of per ongeluk de dop erop doen en vergeten de balsem naar beneden te draaien met het gevolg dat je de balsem plet. Ja, dat is ons geregeld per ongeluk gebeurd. OEPS!
Zodra je de dop van de Labellino afhaalt zie je de balsem al en is meteen te gebruiken. En dit tot aan het einde.

Op zoek naar de Labellino, zodat je lippen aankomende week gehydrateerd blijven op een natuurlijke wijze? Want we kunnen aankomende week allemaal zeker weten vochtinbrengende lippenverzorging gebruiken. Je kunt dit nieuwe lid van de Labello familie vinden in de schappen van Kruidvat en Trekplesiter, bij de lippenverzorging en kosten €6,- per stuk. Zodat je lippen aankomende week gehydrateerd blijven op een natuurlijke wijze. Ook aankomende week als koning winter (hopelijk voor de laatste keer) zijn adem over ons kikkerlandje uitblaast.

 

 

 

 

 

Burn-out; een vloek of een zegen?

Laat ik eerst even beginnen bij het begin, hoe ik bij deze vraagstelling aan mezelf kwam. Voorop gesteld dat er geen goed of slecht is, want iedereen beleeft een burn-out of haar eigen manier en luisteren naar wat jouw lichaam aangeeft is het allerbelangrijkste. Ik heb sinds een paar weken het sporten weer opgepakt. Rustig aan en onder begeleiding, zodat ik het met een doel aanpak en langer ga volhouden. Om er afwisseling in te houden en niet alleen maar (voor mijn gevoel) doelloos stappen te zetten op een loopband zonder ergens heen te gaan of te kunnen genieten van de mooie natuur om je heen, doe ik zowel fitness als bij hetzelfde fitnesscentrum de dansles Fiësta. En door te gaan sporten kon en heb ik mezelf afgelopen week de vraag gesteld: ‘Burn-out, een vloek of een zegen?

Burn-out
Een vloek of een zegen?

Heerlijk! Ik hou van dansen. Al ben ik wel een kat-uit-de-boom-kjikende danser in het begin, maar meer gedurende de nacht kan je mij heerlijk genietend en dansend vinden op de dansvloer.
Echter kwam ik mezelf in de 1e week van het oppakken van mijn “oude” leven, waar sporten toch zo af en toe een onderdeel van was, tegen.
Na een paar liedjes, merkte ik overduidelijk dat mijn lichaam op de rem trapte. Ik kon de danspasjes die voor mij gedaan werden door de andere sportievelingen in mijn hoofd niet meer vertalen naar de juiste bewegingen van mijn armen en benen.
Gevolg: ik werd mega gefrustreerd en ben aan de kant gaan zitten, weinig succesvol met het bedwingen van mijn tranen.

De tweede realiteit check kwam een paar dagen later, toen ik een afspraak had staan om me te komen wegen en een stappenplan op te stellen om mijn sportdoelen te gaan behalen.
Tuurlijk, wij vrouwen weten vaak wel onbewust wanneer ons lichaam (even) anders is en in mijn geval wist ik wel dat ik best ben aangekomen door die hele burn-out. Het totaal geen zin hebben om te koken en dus enigszins gezond te eten (in het dorp waar ik woon is thuisbezorgd.nl alsnog geen gezonde optie helaas als je geen zin hebt om te koken. Dus dit was geen optie voor mij om hiervan gebruikt te maken), wat resulteerde in veel en overmatig ongezond eten. De gemakkelijke happen daar bestond mijn avondeten uit de afgelopen 1,5 jaar. Mijn lichaam vroeg (schreeuwde meer) om ongezonde vetten en suikers en daar heb ik door geen energie te hebben door de burn-out me wel elke dag aan toe gegeven.

En dat bleek ook wel aan het getal dat de weegschaal aangaf en me vertelde dat ik nu op het moment op mijn zwaarst ben dat ik ooit geweest ben in mijn leven: een behoorlijk blok mens.

Twee negatieve ervaringen in 1 week.

Thuisgekomen en de denker dat ik ben (ja, ik kan zo heerlijk in mijn eigen hoofd zitten #bekentenis) stelde mijn gedachten mezelf de vraag: burn-out, een vloek of een zegen?
Waarop ik toch wel met een grijns aan mezelf antwoordde dat het achteraf een zegen is voor mij. Tuurlijk, ik wens niemand (maar dan ook echt niemand) een burn-out toe. De radeloosheid, de negativiteit die in je zit, de extreme vermoeidheid en de ontzettende leegheid die is echt afschuwelijk.

Maarrrr….mijn burn-out heeft mij wel goede inzichten gegeven in mijn eigen gedrag. Herkenning. Acceptatie. Hoe met dingen en gebeurtenissen om te gaan. Zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven, door eerst naar mezelf te luisteren wat ik denk en voel.

Neem de les Fiësta waar ik van mezelf als een vrouwelijke Timor Steffens de danspasjes moest beheersen (in een 1e les notabene nog wel), vertelde het mij dat ik mijn perfectionisme en alles onder controle willen houden meer moest loslaten. Maar dat ik mezelf ook eens moet toestaan  om van alles niet tot in perfectie te kunnen en hoeven beheersen en te accepteren dat soms iets minder goed gaat en daar dan alsnog plezier in kan hebben. Dat mijn lichaam zelf nu nog kan omschakelen naar energiebesparende maatregelen en dat dit oké is.

De tweede les was het getal dat de weegschaal aan gaf. De werkelijkheid van het getal dat tot je doordringt en in het hoofd gaat zitten: zie je wel, je bent dik.
Maar in plaats dat het mij heel erg raakte, kon ik het nu redelijk goed voor mezelf een plek geven en in het nu te blijven. Waar ik mij voorheen zeker wel zwaarder en negatiever zal raken, me zal frustreren en verdrietig maken met het gevolg dat ik thuis naar ongezonde dingen greep (hahaha vrouwen-logica dik gevoel troosten met dikmakers).
Nu gaf ik mezelf het antwoord: ‘Bren, het is zo als het is op dit moment. Kijk niet teveel naar vroeger. Die afgelopen 1,5 jaar heb je dat vet en die suikers toegelaten en het is goed zo. Je weet waar je vandaan ben gekomen, maar kijk vooruit! Kijk naar de toekomst en ga lekker sporten en lekker in je oude nieuwe vel zitten door het aan te pakken en achter je doel aan te gaan.’

En zo geschiede, ben lekker gaan sporten en houd me nu al een paar weken netjes aan 2 a 3x per week sporten. Of het daadwerkelijk al zo is geen idee, maar in mijn hoofd voel ik me al een klein beetje afgevallen en voel ik me goed. En hopelijk mag ik jou, als lezer van Maiden Magazine, inspireren door mijn positiviteit over te brengen als jij in een soort gelijke situatie zit.
Ja, er is licht aan het einde van de tunnel! Hoe? Door eerlijk tegen jezelf te zijn, naast erop te vertrouwen dat het (ooit) goedkomt maar vooral op jezelf te kunnen en durven vertrouwen.

With love,
Brenda

Valentijns liefdesbrieven: liefdesgeest van het heden

Valentijns liefdesbrieven:
Liefdesgeest van het heden.

Lieve liefdesgeest van het heden,

Bijna elke single vrouw herkent wel DE meest irritante vraag, die geregeld gesteld wordt op een verjaardag, met kerst of gewoon random: “En wanneer komt er bij jou eens iemand mee?”
Ook ik hoor dit geregeld, dat het enige wat ik doe is mijn schouders ophalen tegenwoordig. Ergens is het ook niet zo heel gek dat mensen deze vraag aan mij stellen, zo ben ik al meer dan 10 jaar single. Wat ik wel ronduit irritant vind is dat andere mensen deze vraag maar al te graag willen beantwoorden als die gesteld wordt met het standaard antwoord: “Ze is véél te kieskeurig!”

Dan is het voor mij vaak al einde gesprek, want waarom zal ik mezelf moeten verdedigen omdat ik een single jonge vrouw ben en het feit dat andere allang bepaald hebben dat ik te kieskeurig ben en dit dus persé moet gaan weerleggen. Ze luisteren toch vaak niet meer waarom je single bent, hun oordeel staat al vast.

Best grappig, en tegelijkertijd ook ontzettend jammer zo nog anno 2018, dat een single vrouw rond de 30 nog altijd min of meer gezien wordt als “niet compleet” en in de hoek van de negativiteit wordt gestopt. Want het geregeld stellen van deze vraag geeft al genoeg aan dat de gemiddelde mens toch in koppels denkt.
Want tja, single is voor veel mensen ‘toch maar alleen’. En soms is dat echt wel zo, dat zal ik niet ontkennen. Alleen thuis komen en je verhaal niet kunnen delen of het alleen eten aan tafel, dat is echt wel gezelliger als er een wederhelft zal zijn.

Maar nu voor eens en altijd mijn antwoord op de meest irritant gestelde vraag te geven: “Waarom ben je (nog) single en dat al meer dan 10 jaar lang?”

Allereerst ben ik erg op mezelf en dan is erg nogal een understatement. Ik ben eigenlijk mijn gehele leven al een soort van loner geweest. Als kind speelde ik graag in mijn eentje op mijn eigen kamer en gedurende ouder worden is het mezelf kunnen vermaken met een boek of tijdschrift geen enkel probleem. En nee, ik zeg nu niet dat ik een kluizenaar leven leid want ik zie mijn familie en vriendinnen nog genoeg.
Daarnaast ben ik een introvert en die laden het beste op in hun uppie. Als ik gewerkt heb, gesport heb of op andere plekken ben geweest met veel mensen om mij heen dan vind ik als introvert het heerlijk om alleen op de bank te zitten voor de tv of iets te lezen. Ik heb net “persé” menen om mij heen nodig om me goed te voelen, energiek te voelen en op te laden. Dat gaat mij prima af in mijn eentje.

Daarnaast zie ik mezelf als een oude liefdesziel en geloof (ondanks enkele krassen in dat geloof) graag nog in oude liefde. Liefde waar mensen voor elkaar gaan. Dit willen en durven en zich realiseren dat het (het liefst) liefde voor altijd is. De werkelijkheid tegenwoordig lijkt alsof iedereen maar aan het shoppen is naar liefde. Alsof mensen wegwerp artikelen zijn geworden. Ghosten is helaas tegenwoordig meer regel dan uitzondering. Ook moet een 1e date meteen geweldig zijn, want een tweede of derde date om elkaar beter te leren kennen (en iets meer op het gemak uit de schulp mogen kruipen) dat zit er vaak niet in.
Doordat het wel lijkt dat ook in de liefde alles snel lijkt te gaan, net zoals alle ontwikkelingen in de wereld, is openstellen van mezelf is dan ook niet echt wat ik snel en gemakkelijk zal gaan doen.

In de afgelopen jaren heb ik wel leuke mannen leren kennen en die hebben mijn pad gekruist, echter als je je zelf niet wilt geven dan komen er ook mannen op je pad die zichzelf ook niet willen geven. Van een man die-niet-zo-vrijgezellig was, een man die van versieren zijn levenswerk had gemaakt, een man die mij toch meer als de tweede keus zag en de man die zijn relatie net verbroken had en een andere vrouw als zijn re-bound nodig had.

De reden dat ik al jaren als single jonge vrouw door het leven ga, is omdat ik geloof in mijn eigen authenticiteit. Door niet toe te geven aan wat andere mensen of de maatschappij van mij verwacht, maar te leven naar wat ik zelf blijf in geloven.

Liefs,
Brenda

Valentijns liefdesbrieven: Liefdesgeest uit het verleden.

Valentijns liefdesbrieven:
Liefdesgeest uit het verleden.

Lieve liefdesgeest uit het verleden,

Een eerste geliefde: een herinnering die je voor altijd zal koesteren of een herinnering die je zo ver mogelijk hebt weggestopt in het meest donkere plekje van het menselijke brein. Mijn eerste geliefde heeft een eervolle plek veroverd in het meest afgelegen donkerste stukje van mijn hart. Daar waar ik hem en die tijd altijd zal koesteren, maar wel zo donker dat er geen licht meer op zal kunnen schijnen.

Wie had dat gedacht, ik een jaar of 16 die eigenlijk elke jongen op afstand hield. Totdat jouw pad mijn pad kruiste. Daar op die TMF-chat. Vandaag de dag zullen veel mensen van diezelfde leeftijd als ik toen het geluid van de inbelverbinding geeneens kennen, maar die korte (en geklokte) tijd dat ik op internet mocht was het begin. Dat begin van chatten, veranderde al snel in een hele nacht met elkaar bellen waar geen enkele stilte viel. Niet van ons gebrabbel, maar gelukkig ook niet van het opraken van ons beltegoed.
En van dat nachtelijke gebrabbel van ons, werd er al snel een 1e afspraakje ingepland. Een afspraakje waar ik later nog van je op mijn kop heb gekregen: een jong meisje dat afspreekt met een jongen dat ze net heeft leren kennen van het internet, zonder iemand in te lichten. Dom, oerdom.

Na dat afspraakje werden wij al snel een onafscheidelijke Jut&Jul. Waarin we zo in elkaar opgingen dat wij de wereld om ons heen geregeld vergaten. Vrienden? Daar hadden we toch even geen tijd meer voor. Familie? Die kwamen met allerlei regeltjes, om ons toch nog enigszins gegrond te houden. School? Daar gingen we heen, omdat het moest en we leerplichtig waren maar goed die mbo-opleiding deden we beide op onze sloffen.

En dan komt daar de tijd dat er nieuwe dingen op iemands pad komen en dat de één aan iets nieuws begint en de ander nog stilstaat in de samen gecreëerde wereld. Ideaal scenario voor vele liefdesboeken en -films, maar dus ook de werkelijkheid in de echte wereld. Ook bij ons brak dit op. Ondanks dat het een beslissing van beide was, liep jij iets verder voorop.
En ik? Ik leerde de pijnlijke en zwarte wereld van liefdesverdriet kennen. Uren, dagen en maanden heb ik op die zwarte wolk gezeten. Zo zwart, dat ik jou met voorbedachte rade (#schuldig) pijn heb gedaan.

Nu, jaren later en een stuk volwassener is het meer dan logisch dat als het over is en één of beide gaat verder met zijn/haar leven dat het dan het beste is om elkaar radicaal los te laten: géén contact meer. Dat werk gewoon niet meer, al zag ik dat toen op mijn zwarte wolk slecht in. Door contact te houden werden er per ongeluk dingen gezegd die de oren van de ander eigenlijk niet zal moeten horen. Jij die er dingen uitfloepte over je nieuwe relatie, hoe je mij hernoemt had in jouw telefoon (oké, ik had de lichtelijke stalk-ziekte ontwikkeld, maar goed het aanhoren dat een ander dat gedaan heeft en hij verteld dat hard lachend, dat was best pijnlijk om te horen).
De “gezamenlijke vriendin” die altijd zo het onderwerp terug bracht op jou (en later dus voor mijn eigen bestwil niet meer in mijn leven paste). Dat je mij doodzweeg, maar wel via haar soms naar mij informeerde. Die keer dat ik de toiletdeur openhield voor jouw toen nieuwe vriendin (poging tot volwassen zijn, al had ik deze liever inderdaad hard in het gezicht geduwd. Maar realiserend dat ik daar totaal niks mee zal opschieten), op een campus met 6 gebouwen naar college gaan en dan dagelijks les hebben in hetzelfde gebouw als zijn nieuwe vriendin en de vele telefoontjes die zij pleegde met hem om express het in mijn gezicht (en hart) te wrijven doordat ik noodgedwongen achter haar liep.

Zo gaan er jaren voorbij. Geen mij in jouw leven en geen mij in jouw leven.
En daar was social media, elkaar gaan volgen en hadden we weer even contact. Onschuldig en gezellig, maar toch met een opgetrokken wenkbrauw vanuit deze kant. Jij brabbelde erop los en overduidelijk niet echt gewend om met andere vrouwen te praten. Onschuldig en normaal, met toch een tikkeltje bravoure van de single-man-houding. Na de beginjaren van mijn kant uit de (domme) vraag te stellen om eens iets wat te gaan drinken, wat jij (vanuit jouw kant gezien vast meer dan logisch) afhield waren de rollen ineens omgedraaid.
Jij herstelde die vraag en ik twijfelde.
Realiserend dat het best wel ongemakkelijk kon gaan zijn, de twijfeling of het me goed zal gaan doen of me jaren terug in de tijd zal gaan brengen (wat zal het met me gaan doen?) en jouw “single-man-gedrag”. Overduidelijk onbekend terrein voor iemand die beter gedijt in relaties. Stiekem heb ik daar om gelachen en prikte ik hier direct doorheen op de app, maar het maakte het wel extra ongemakkelijk. En hoe zal dit in real-life zijn, want de scheidingslijn tot onschuldig en een flirt ligt bij iedereen verschillend en had geen zin in om elke zin die gezegd zal gaan worden te moeten analyseren. Dan is voor mij de lol van relaxt, gemakkelijk en normaal met elkaar om gaan er toch wel een beetje van af.

Genoeg vragen, maar waar geen antwoord op gegeven hoefde te worden. Je kreeg een relatie (concludeerde ik) en in plaats van volwassen dit te communiceren (wat natuurlijk meer dan logisch zal zijn als het dan voor 1 van beide niet goed zal voelen) werd ervoor gekozen door jou om mij dood te zwijgen. Stilzwijgen, een man zijn nummer 1 manier. Voor een vrouw de nummer 1 manier waarmee je haar kwetst. Want: respectloos.

Zo gaan er wederom jaren voorbij. Geen mij in jouw leven en geen jou in mijn leven. En het is goed zo. Soms is het beter om een herinnering een goede herinnering te laten in het meest afgelegen donkerste stukje van het hart.
Het gaat mij goed. Het gaat jou goed, liefdesgeest uit het verleden.

Liefs,
Brenda

Maiden Magazine spot: Van Aken in het Werkwarenhuis, Den Bosch

‘On Wednesday we wear pink’, is dit ook jouw motto? Laat Maiden Magazine je dan meenemen naar deze hotspot: Van Aken in het Werkwarenhuis in Den Bosch. Daar waar je je Barbie mag wanen, want alles wat je ziet als je om je heen kijkt als je binnen bent bij restaurant Van Aken in het Bosche Werkwarenhuis is inderdaad pink.

Maiden Magazine Spot:
Van Aken – Werkwarenhuis, Den Bosch

Dat je deze zachte oase van roze aan zal treffen, zal je aan de buitenkant niet zo 1-2-3 verwachten. Zodra je het terrein op loopt van de Tramkade, zie je de immense grote, ruwe en rauwe industriële gebouwen.
Dit gevoel van ruw, rauw en koud is eenmaal direct over als je het Werkwarenhuis binnenstapt – nadat je het gebouw binnenkomt doordat je de gele ingang niet over het hoofd kon zien – werd ik maar al te vriendelijk en enthousiast welkom geheten door een blonde labradoodle. Daarnaast wat direct op valt is dat alles roze is. Waar je ook kijkt. De muren, het plafond, de balken, de bar en gordijnen. Ja, Maiden voelde haar hier direct thuis. Wie niet? Want wie houdt nu niet van roze…?? Maiden Magazine wel!

De voormalig mengvoerderfabriek vormt nu het hart van de ‘culturele hotspot’ de Tramkade, met daarin gevestigd het Werkwarenhuis. Het Werkwarenhuis, opengesteld door de gemeente en de thuisbasis van Social label (een sociaal initiatief van designers om re-integratie in de samenleving mogelijk te maken) is naast een conceptstore en ontmoetingsplek, ook een doorstroomhuis om mensen werkervaring te laten opdoen. Werkwarenhuis huisvest dan ook verschillende creatieve ondernemers, vergadering/evenement mogelijkheden en Restaurant van Aken.

Onze pink-hotspot van februari.

Niet alleen een lust voor ons oog, maar vooral de relaxte en welkome sfeer die er hangt. Het personeel is uiterst vriendelijk, behulpzaam en neemt echt de tijd voor jou, als gast. Tegelijkertijd laten ze je ook lekker gast zijn en staan ze niet om de paar minuten bij de je aan tafel om te informeren of alles naar wens is. Maiden Magazine heeft er heerlijk een vrijdag middag kunnen werken achter de laptop. Aten we een overheerlijke kroket op brood (old-time favoriet #bekentenis) geserveerd op het verhalend servies van ontwerper Edwin Vollebergh, zaten we op & aan 1 van de witte banken en tafels van Pein Hein Eek.

Ondanks dat Werkwarenhuis niet in het centrum ligt en nog wel zeker ongeveer 15 minuten lopen is vanaf het centraal station in Den Bosch, vinden wij het bij Maiden Magazine echt meer dan de moeite waard om hiervoor niet het centrum in te lopen maar naar links af te dwalen richting het creatieve centrum van Den Bosch.

Wij zijn meer dan blij om te zien dat oude(re) gebouwen niet altijd gesloopt hoeven en gaan worden om er iets moderns neer te zetten. Gelukkig worden veel oude gebouwen tegenwoordig juist zo ingericht dat ze een nieuwe functie kunnen vervullen, zonder dat ze gesloopt hoeven te worden. Zo zie je ook weer bij het Werkwarenhuis; oud & jong gaan héél goed samen.

 

 


Werkwarenhuis
Tramkade 20-24
Den Bosch

Maandag gesloten
Dinsdag open voor verhuur
Woensdag 10:30 – 18:00
Donderdag 10:30 – sluit
Vrijdag 10:30 – sluit
Zaterdag 17:00 – sluit
Zondag 15:00 – 21:00

Website: werkwarenhuis.nl
Facebook: restaurantvanaken
Website: sociallabel.nl

 

Songs to love: Justin Timberlake – Man in the woods

De jaren ’90, we kunnen er onderhand niet meer omheen. Was het voorheen vooral de fashion uit die tijd, die een grote opmars maakt. Denk aan de logo-mania van die tijd, de logo’s vliegen je nu ook weer om de oren in het straatbeeld. Maar niet alleen de fashion van die tijd is bezig met een opmars om terug te keren, ook oude iconen uit die tijd zetten hun stap weer in deze tijd. Neem nu het nieuws van afgelopen week dat de Spice Girls weer bij elkaar zijn en (hoop so ook in Nederland) waarschijnlijk weer gaan touren.

Ook de good-guy met de krullen, uit de 90’s band *NSYNC, is weer back en wel met een gloednieuw album ‘Man in the Woods’. En ja, bij Maiden Magazine hebben wij in het verleden zijn dvd van zijn Futuresexx/Lovesounds plat gedraaid en hier vele uren dansend op doorgebracht te hebben (Tja, alles wat maar een beetje neigt naar schoonmaak-ontwijkend gedrag nam maar altijd te graag de overhand). Daarnaast ook bij een concert geweest van de Amerikaanse zanger in de Gelredome, jaren terug. Maar wat een energie heeft deze man! Correctie, groot artiest.

Songs to Love:
Justin Timberlake – Man in the Woods

Maar wat vinden wij van zijn nieuwe album? Heel eerlijk gezegd moesten we dit album eerst een paar keer beluisteren. Waarom? Ondanks dat Justin Timberlake nog steeds met dezelfde mensen werkt aan zijn albums – denk Timbaland en Pharrel – heeft dit album toch een andere sound dan de sound die de zanger voor zijn break had.
Zal het te typeren zijn dat Justin Timberlake volwassen is geworden (telt al 37 jaar jong)?
Zal het te maken hebben dat Justin Timberlake nu een andere rol in het leven vervuld, die van man en vader?

Who knows? Who cares?
Wij bij Maiden Magazine in ieder geval niet en snappen maar al te goed dat je als artiest gewoon niet stil kan blijven staan en constant hetzelfde wil en kan maken. Dit ook zeker het geval met het album van Justin Timberlake, maar ondanks dat er niet zulke heerlijke dansbare knallers op dit album zitten als SexyBackRock your Body en Señorita.

Wat op dit album vooral opvalt is de klank van de muziek en dat die duidelijk laat horen dat Justin Timberlake uit het zuiden van Amerika komt. Het is een combinatie van pop, jazz en country en dit zorgt ervoor dat het een heerlijk album is om op te zetten als je aan het werk bent, aan het koken bent of gewoon even wilt relaxen.
Waar we zelf voorheen Justin Timberlake nog als eens opzetten voor de energie en om eens ouderwets heerlijk los te gaan met zelf bedachte en improviserende (gekke) dansjes – waarbij je je graag in je eentje waant en niemand om je heen wilt hebben #girlthing – zet je dit album waarschijnlijk eerder op als achtergrond muziek.
Dit vanwege de relaxte vibe de muziek toch wel min of meer afgeeft.

Nieuwsgierig geworden?