Monthly Archives: May 2017

Maiden Magazine bookclub: “Francien laat je tieten nog eens zien”, van Francien Regelink

Sexting. Wie kent het woord niet? En wie heeft het zelf wel niet eens gedaan? Gewoon, zo maar en in vertrouwen zonder er echt goed over of bij na te denken wat de mogelijke gevolgen kunnen zijn. Je weet dat er risico’s aan zitten dat de foto niet blijft bij diegene waarvoor die bedoelt was, maar onbewust wuif je die snel weg. Je wilt niet het stempel krijgen dat je niks durft en een saaie preutse doos te zijn waardoor hij je niet meer spannend vindt. Of het is al verstuurd voordat je er over na kan denken wat de gevolgen eventueel kunnen zijn, want je vertrouwd de ontvanger van jouw foto. Terwijl het toch een onbekende blijft en in hoeverre kun je een onbekende vertrouwen.

We kennen allemaal wel iemand in onze omgeving (en wellicht jezelf) die wel eens een naaktselfie gestuurd heeft. Het gaat zo gemakkelijk en het geeft ook een bepaalde spanning door diegene op een afstand een sneakpeak te sturen. Hopelijk zijn de ervaringen van de meeste, goede ervaringen.
Helaas gaat dit niet altijd op. Om de zoveel tijd worden we met de neus op de feiten gedrukt, doordat er weer een hack is geweest of het lekken door een persoon die “te vertrouwen was”, waarbij privé naakt foto’s of filmpjes zijn uitgekomen. Patricia Paay, Emma Watson, Jennifer Lawrence, Ariana Grande en Laura Ponticorvo.
Dat dit helaas allemaal vrouwen zijn, zegt jammer genoeg ook hoe kwetsbaar we kunnen zijn. En in plaats dat wij, als vrouwen, elkaar steunen door wat hen overkomen is zijn wij vrouwen helaas te verdelen in een voor- en tegenkamp. Een kamp van vrouwen die hen steunen en daar waar ze kunnen er voor ze te zijn. En een tegenkamp. Daar waar wij vrouwen met de vinger wijzen naar de vrouw in kwestie, omdat ze niet zo “dom” moest zijn dat het gebeurd is en ze veroordelen.

Dat het uitkomen van een naakt foto een hoop met je doet, dat kunnen we allemaal wel begrijpen. De schaamte door de reacties van mensen, het groter en groter verspreiden van iets intiems wat zo gemakkelijk gaat tegenwoordig via social media, maar vooral de veroordeling van mensen. Iedereen denkt tegenwoordig alles maar te mogen zeggen, zeker online. Waarbij soms te harde en te ondoordachte meningen zo maar het wereldwijde web op worden geslingerd.

Dat je er ook kracht door krijgt, na wel eerst jaren door de schaamte heen gebeten en gevochten te hebben, bewijst Francien Regelink. In het boek ‘Francien laat je tieten nog eens zien’ vertelt zij haar verhaal met kracht en humor. Waarbij ze jongeren van nu bewust wilt maken van de gevolgen. Francien Regelink maakte toen ze 15 jaar oud was een screenshot van haar borsten en stuurde die aan de coolste jongen van de school. Ze deed dat  in de veronderstelling dat hij ‘for your eyes only’ was. Daar dacht hij anders over. Want enige tijd later hingen er kopieën door de hele school.Het mooie aan dit boek is om te lezen hoe zij met deze negatieve ervaring is om gegaan en dat zij uit een negatieve periode uit haar leven tevens zo veel kracht uit kan halen en succesvol is.
Het is een goed, vlot, vermakelijk geschreven maar waarbij je wel een goede indruk krijgt in de gevoelens van Francien waar zij op jonge leeftijd al doorheen gegaan is. Het boek zet je tijdens het lezen wel aan het denken over hoe simpel het eigenlijk zo anders kan lopen.

Ondanks dat het Francien liever bespaart was gebleven uiteraard, is het boek ‘Francien laat je tieten nog eens zien’ zeker een aanrader om te lezen. Vandaar dat het het boek van de maand mei is bij de Maiden Magazine Bookclub.

 

Mama, ik lijk steeds meer op jou!

Veertien mei: moederdag.
Maar wat geef je een moeder die zelf niet echt weet wat ze wilt, niet echt hobby’s heeft, weinig op pad gaat of daar waarvan je weet dat ze er super dolblij mee zal zijn omdat het haar typeert. Ondanks dat wat je haar ook geeft, met alles is ze blij en tevreden.
Zo’n moeder-exemplaar heb ik. Daar waar je haar vroeger blij kon maken met een geverfde (nou, noem het maar eerder een paar gekleurde verfvegen) steen omdat ze jouw rots is of een zelfgemaakte tekening (die naast de andere tientallen tekeningen kwam te hangen, omdat ze allemaal belangrijk waren). Tja, dat kan niet echt meer als je zelf volwassen bent. Al heb ik eerlijk gezegd er wel eens over nagedacht om dit als volwassene eens te geven, ondanks de jaren die ik in leeftijd erbij heb mogen tellen is en blijft mijn moeder toch die vertrouwde rots in de branding. Of het nu vloed is of niet…

Maar wat geef je haar dan? Je wilt niet die dochter zijn – ondanks dat ze zelf heel hard roept dat ze niks hoeft en dat het absoluut geen verplichting moet zijn – met niks.
Vandaar deze ode aan mijn moetti-toetti op moederdag, vloeiende letters op papier daar waar ik goed in ben. Voor jou, omdat jij het meer dan verdient!

Mijn moeder die toen wij nog kleine guppies waren, zij die er altijd voor ons was en haar werk opzij zette om ons de goede beginselen van het leven bij te brengen. Haar handen niet beroerd waren om hulp te bieden op school, als hulpmoeder. Wat je als kind natuurlijk hartstikke trots maakt dat jouw moeder in jouw klas op jouw school aanwezig is om te helpen en dat je direct kan delen wat je aan het doen en ontdekken bent. Mijn moeder, mijn allessie.

Opgroeiende zijn wij samen niet altijd zo’n goed team geweest; jij nuchter en ik een kind van alle kleuren van de regenboog levend in haar eigen gecreëerde fantasie wereld. Hierdoor hebben wij elkaar niet altijd even goed begrepen of op dezelfde lijn gezeten. Zeker wat creativiteit betreft; knutselfrutsel was niet zo aan jou besteed. Terwijl het mijn lust en mijn leven – toen al – was. Ondanks dat het niet jou ding was, heb je mij altijd heerlijk mijn gang laten gaan en mij gesteund in waar dat voor en van mij nodig was. Was jij diegene die altijd op de eerste rij zat, mijn nummer 1 supporter, de redder in stressvolle hysterie waarin jij nuchter als je bent wel kon schakelen, de moeder die in goede of in slechte beslissingen altijd mijn thuis is geweest.

Nu, jaren later, nu ik een jong volwassen vrouw ben begin ik steeds meer op jou te lijken, de verschillen worden kleiner en herken ik mij meer en meer in jou. Er zijn momenten dat waar één van de twee iets zegt, de ander op dat moment hetzelfde denkt.
Deze je-haalt-me-de-woorden-uit-de-mond momentjes hebben we steeds meer. Daarnaast alles wat ik door de jaren heen van jou geleerd heb, ben ik nu oud genoeg om ook jou dingen te mogen leren. Leren om te genieten van het leven door samen op pad te gaan. Leren om beter met elkaar te kunnen communiceren zodat we op dezelfde lijn als koorddansers balanceren. Leren om elkaar te waarderen en dat het moeder-van-zijn of dochter-van-zijn niet een vanzelfsprekend iets of een gegeven is.

Lieve mam, ondanks dat het afgelopen jaar niet zo gemakkelijk was. Jij, doordat je getroffen was door huidkanker in jouw gezicht maar waar jij je zo sterk doorheen hebt gevochten. Ik, doordat het voor mij niet altijd gemakkelijk is geweest door alles waar ik het afgelopen jaar emotioneel en mentaal doorheen ben gegaan en waar het voor mij nog niet voorbij is omdat ik nog volop in mijn eigen ontwikkeling sta. Jij vast dingen ervaren en gevoelt hebt, die je waarschijnlijk niet gedeeld hebt omdat je die rots “moest” zijn.

Er is geen steen groot genoeg om te geven, daar waar ik alle woorden op kan verven die symbool staan voor wat ik voor jou voel en hoe trots, blij en waardoor dat ik jouw dochter mag zijn!
En ik jouw lessen zeker de weten door zal gaan geven aan mijn toekomstige dochter…

 

Op de toekomst!

Tinder: geest in een fles…

T-i-n-d-e-r.
De één zweert erbij, want de aanloop van de (tijdelijke) prinsen op het witte paard volgen elkaar gemakkelijk en binnen handbereik op. De ander vindt er daadwerkelijk zijn prins of prinses.
En ik? Ik geef het op!
Ik zat zo ongeveer 3 jaar op Tinder en ondanks dat de aandacht die ik kreeg af en toe best lekker en goed voor het zelfvertrouwen was op het moment dat ik er zelf toch soort van om vroeg zonder er veel moeite voor hoeven te doen. Hups, wat foto’s er op en swipen maar! Ook het vermaak op momenten dat ik me verveelde, was Tinder een goed alternatief.
Maar heeft het mij ergens gebracht? N.E.E.

Wellicht ben ik nog te ouderwets om op deze nieuwerwetse manier te daten waar alles in het teken staat van ‘oh, wat als er iemand leuker, beter, mooier is en ik me aan deze persoon verbindt?’-manier. Waarin je jezelf in één avond min of meer moet tonen wie je bent: je allerleukste zelf.
Een man die voor je wilt gaan, omdat hij durft toe te geven aan die kleine kriebel die ontstaan is en niet wilt afwachten wat voor andere “mogelijkheden” er nog zijn pad kruisen en of die niet leuker, liever, mooier, grappiger zijn dan ik zijn date. Ik ben ze niet tegen gekomen, waarschijnlijk een erg zeldzaam ras?

Daarnaast zitten, naar mijn mening, er teveel “oneerlijke” prinsen in Tinderland. Die op zoek zijn naar een tijdelijke verovering, maar waar ze dan niet eerlijk over kunnen zijn wat hun bedoeling is waarvoor ze eigenlijk op de dating app zitten.
Zo heb ik min of meer een half jaar gedatet met een toch wel hele leuke man, alleen hij was eventjes vergeten te vermelden dat hij weinig tijd voor mij had. Niet door zijn drukke baan & sociaal leven, maar vanwege zijn vrouw en kind.
Niet mij meteen nu het stempel naïef geven. Haha, ja geef maar toe dat is de eerste gedachte die bij je opkwam. Maar, tja waarom zou je als zelfstandige vrouw een man meteen zo claimen? Wellicht herken je jezelf hier ook wel in, zo niet dan is er zeker wel iemand in jouw omgeving te vinden die dit min of meer ook wel is overkomen met daten op Tinder.

Tuurlijk, is Tinder niet allemaal kommer en kwel. Er zijn vele  – vrolijke, grappige, hysterische, onwerkelijke, verdrietige – gesprekken tussen mij en mijn vriendinnen geweest wanneer we ons begaven of begeven hadden op het Tinder toneel. Alleen, ik wil niet langer op dit toneel staan waar je je constant voor een deur staat met daarachter een verrassing die voordat je knippert met je ogen in rook op gaat.

En wat is tegenwoordig mis met een zelfstandige single vrouw van 30+!? Niks!
Gelukkig hoeven en moeten wij single vrouwen anno 2017 niks om volledig mee te kunnen draaien in de maatschappij. En laat ik deze titel dan met grote trots dragen zonder me te wagen aan de splinters op het Tinder toneel.

Weg Tinder app :D

With love

 

Songs to love: Rondé

 

 

 

 

 

 

 

En voordat we het in de gaten hebben leven we alweer in mei. Mei, een maand dat toch wel staat (voor mij gelukkig wel en hopelijk hebben we allemaal geluk dit jaar na die paar dagen mooi weer gehad te hebben zo vroeg al in het jaar) voor het begin van de heerlijke warme(re) dagen!
Ik kan niet wachten totdat het dagelijks rokjesdag is, dat de panty finally uit kan blijven. Dat je niet meer zo veel tijd nodig hebt in de ochtend (of sommige de avond ervoor) voor de kast om te bedenken hoe je jezelf ‘s ochtends in verschillende laagjes warm kan houden, maar later op de dag weer wat kledingstukken uit kan trekken omdat het gewoon net iets te warm is geworden.

Maar wat hoort er nou beter bij hogere temperatuur (naast dat rokje) dan muziek? Juist, wanneer het kwik stijgt zorgt de juiste muziek voor de juiste ambiance. Als achtergrond muziek of waar je even lekker op los gaat in je eentje (lang leven single zijn, waar dans-betrap-momentjes beperkt zijn tot een zéér minimum).

Laat Maiden Magazine je meenemen naar de heerlijke klanken van de Nederlandse band Rondé. Ideaal voor bij het wakker worden in het ochtend zonnetje, je klaar te maken voor dat zonnige terras of als sfeerverhogend achtergrondmuziek bij die picknick in het park met vrienden (of die leukerd op jullie date).

RONDÉ. Vijf letters. Vijf bandleden. De Spaanse vervoeging van samenkomen.
De band is ontstaan uit een schoolopdracht op de Herman Brood academie en bestaat uit Rikkie – de enige vrouw in het gezelschap en frontlady, Adriaan – componeert veel van de muziek, drummer Sharon en gitarist Armel en tot slot bassist Cas.
Kwaliteitspop, dat wil Rondé maken. Een groot publiek aanspreken met kwalitatief hoogstaand geloofwaardige muziek. Rikki: ‘Wij worden er blij van als we mensen samen kunnen brengen. Iedereen loopt vandaag de dag maar te rennen en is met zichzelf bezig. Wij willen je voor even deel uit laten maken van een groter geheel en in vervoering brengen. Daar is onze muziek voor bedoeld.’e
‘Met deze plaat willen we laten zien wie we zijn’, vervolgt Rikki. Ze ervaart het album als ‘een bubbel’, met daarin van het eerste tot het laatste nummer de typische RONDÉ-sound, die ze omschrijft als ‘warm, melodieus, poppy, karaktervol, mysterieus en meeslepend.’

En dat doen de nummers van Rondé, 12 nummers lang (+ die bonustrack) op het gelijknamige album Rondé! Heerlijke melodieuze poppy nummers waarbij je geheid zonder het in de gaten te hebben binnen de kortste keren aan het meedeinen bent en de songs vaker af te spelen dan je denkt op verschillende momenten ;) Mogen er nog vele singels en albums volgens, alsjeblieft dame en heren van Rondé!?